خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
شاعر از سخنان تلخ و دل‌شکنی که از دهان معشوق خارج می‌شود شکایت دارد و معتقد است که این سخنان با شخصیت شیرین و دوست‌داشتنی معشوق سازگار نیست. او این رفتار را ناشی از بدبختی و شوربختی خود می‌داند.
متن حاوی مفاهیم عاطفی پیچیده و نگاه عمیق به روابط انسانی است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین استفاده از استعاره‌ها و اصطلاحات ادبی نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
رباعی ۱۲۰ - آن تلخ سخنها که چنان دل شکن است
آن تلخ سخنها که چنان دل شکن است
انصاف بده چه لایق آن دهن است ۱
شیرین لب او تلخ نگفتی هرگز
این بی‌نمکی ز شور بختی منست ۲
انصاف بده چه لایق آن دهن است ۱
شیرین لب او تلخ نگفتی هرگز
این بی‌نمکی ز شور بختی منست ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:رباعی ۱۱۹ - آن پیش روی که جان او پیش صف است
گوهر بعدی:رباعی ۱۲۱ - آنجا که توئی همه غم و جنگ و جفاست
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
