شاعر از سخنان تلخ و دلشکنی که از دهان معشوق خارج میشود شکایت دارد و معتقد است که این سخنان با شخصیت شیرین و دوستداشتنی معشوق سازگار نیست. او این رفتار را ناشی از بدبختی و شوربختی خود میداند.
متن حاوی مفاهیم عاطفی پیچیده و نگاه عمیق به روابط انسانی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین استفاده از استعارهها و اصطلاحات ادبی نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
رباعی ۱۲۰ - آن تلخ سخنها که چنان دل شکن است
انصاف بده چه لایق آن دهن است ۱
شیرین لب او تلخ نگفتی هرگز
این بینمکی ز شور بختی منست ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.