خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
شاعر در این متن از تغییر حالات درونی خود سخن می‌گوید، گاهی خود را امیر و گاهی اسیر می‌داند، اما در نهایت به این نتیجه می‌رسد که دیگر خود را نمی‌پذیرد و تصمیم می‌گیرد که خود را نگیرد.
متن دارای مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که درک آن برای سنین پایین‌تر دشوار بوده و نیاز به بلوغ فکری دارد.
رباعی ۶۶ - گه می‌گفتم که من امیرم خود را
گه می‌گفتم که من امیرم خود را
گه ناله‌کنان که من اسیرم خود را ۱
آن رفت و از این پس نپذیرم خود را
بگرفتم این که من نگیرم خود را ۲
گه ناله‌کنان که من اسیرم خود را ۱
آن رفت و از این پس نپذیرم خود را
بگرفتم این که من نگیرم خود را ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:رباعی ۶۵ - گویم که کیست روح‌افزا مرا
گوهر بعدی:رباعی ۶۷ - لاحول ولا دور کند آن غم را
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
