خلاصه و رده‌بندی سنی
15+
شاعر از دل خود می‌پرسد که تا کی به غم و حسرت ادامه خواهد داد و هشدار می‌دهد که اگر از غم دوری نکند، جان خود را از دست خواهد داد. همچنین، اشاره می‌کند که دشمنانش فناپذیر هستند و در معرض خطر قرار دارند، پس چرا باید در مراغه‌ای آشوب به پا کند.
مفاهیم عمیق عاطفی و فلسفی موجود در شعر ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و اصطلاحات ادبی نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
رباعی ۱۷۵ - تا کی به غم، ای دل، خوی حسرت ریزی؟
تا کی به غم، ای دل، خوی حسرت ریزی؟
زو جان نبری گر ز غمش نگریزی ۱
خصمان تو بی‌مرند،در معرضشان
آخر به مراغه‌ای چه گرد انگیزی؟ ۲
زو جان نبری گر ز غمش نگریزی ۱
خصمان تو بی‌مرند،در معرضشان
آخر به مراغه‌ای چه گرد انگیزی؟ ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:رباعی ۱۷۴ - ترسم رسد از من به تو آهی روزی
گوهر بعدی:رباعی ۱۷۶ - ای خاک تو آب سبزه زار صافی
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
