خلاصه و رده‌بندی سنی
15+
گل از باد می‌خواهد که صبر کند تا عطرش را ببرد، پیش از آنکه خاک او را به هر سو ببرد. گل همچنین به عاشقش می‌گوید که در زمان وصال، آب را مانند آتش بنوشد، پیش از آنکه آتش آبرویش را نابود کند.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و ادبی است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کم‌سن‌وسال قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعاره‌های پیچیده مانند 'آب را مانند آتش نوشیدن' نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
رباعی ۶۱ - گل گفت: مهل، که باد بویم ببرد
گل گفت: مهل، که باد بویم ببرد
چون خاک به هر برزن و کویم ببرد ۱
با وصل من آن آب چو آتش مینوش
زان پیش که آتش آبرویم ببرد ۲
چون خاک به هر برزن و کویم ببرد ۱
با وصل من آن آب چو آتش مینوش
زان پیش که آتش آبرویم ببرد ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:رباعی ۶۰ - ای ماه، غمت جامهٔ دل در خون برد
گوهر بعدی:رباعی ۶۲ - گل شرم چمن به هیچ رویی نبرد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
