شاعر در این متن از خواب میخواهد که امشب به او سر نزند و از کنارش بگذرد، زیرا حضور خواب باعث ویرانی مجلس و ناراحتی او میشود. او از چشمهایش میخواهد که از بیخوابی رنج نبرند و امشب را با دیدن جمال معشوق سپری کنند. شاعر همچنین از دلش تشکر میکند که بیدار مانده و با ماه و ستارگان همصحبت شده است.
این متن دارای مفاهیم عاشقانه و احساسی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از اصطلاحات و مفاهیم شعری کلاسیک ممکن است برای سنین پایینتر چالشبرانگیز باشد.
غزل ۲۹۱ - ای خواب به جان تو زحمت ببری امشب
وَزْ بَهرِ خدا زین جا اَنْدرگُذَری اِمشَب ۱
هر جا که بِپریّ تو ویران شود آن مجلس
ای خواب در این مجلس تا درنپری امشب ۲
امشب به جمال او پرورده شود دیده
ای چشم ز بیخوابی تا غم نخوری امشب ۳
و اللیل اذا یَغشی ای خواب برو حاشا
تا از دل بیداران صد تُحفه بری امشب ۴
گَرْ خَلق همه خُفتند ای دل تو بِحَمداللّه
گَر دوش نمیخُفتی اِمشَب بَتَری امشب ۵
با ماه که هَمْخُویمْ تا روزْ سُخَن گویم
کای مونس مُشتاقانْ صاحب نَظَری امشب ۶
شد ماهْ گواهِ مَنْ اِستاره سِپاه من
وَزْ ناوک استاره اِی مَه سِپَری امشب ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.