خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
شاعر از دوری از طمع و پاکدامنی در زندگی سخن می‌گوید و بیان می‌کند که با از دست دادن امید به بقا و ترس از نابودی، دیگر از مرگ هراسی ندارد.
مفاهیم عمیق فلسفی و نگرش به مرگ و زندگی در این شعر، برای درک و تحلیل نیاز به بلوغ فکری دارد که معمولاً از سنین نوجوانی به بعد شکل می‌گیرد.
رباعی ۲۶۸ - تا دست طمع بشستم از عالم خاک
تا دست طمع بشستم از عالم خاک
از گرد زمانه دامنی دارم پاک ۱
امید بقا یکی شد و بیم هلاک
چون من ز جهان برفتم از مرگ چه باک ۲
از گرد زمانه دامنی دارم پاک ۱
امید بقا یکی شد و بیم هلاک
چون من ز جهان برفتم از مرگ چه باک ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:رباعی ۲۶۷ - گل روز دو عرض می‌دهد مایهٔ خویش
گوهر بعدی:رباعی ۲۶۹ - ای جاه تو چون سماک و عالم چو سمک
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
