خلاصه و رده‌بندی سنی
14+
این شعر از مولوی بیانگر این است که طبیعت (گل) با بخشش خود، موهبت‌هایش را عرضه می‌کند و انسان باید قدردان این نعمت‌ها باشد. همچنین اشاره می‌کند که اگر انسان به جایگاه واقعی خود پی ببرد، تمام تعلقات و زرق و برق دنیوی را فدا خواهد کرد.
مفاهیم عمیق عرفانی و اخلاقی این شعر برای درک و لذت بردن، نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد که معمولاً از سنین نوجوانی به بعد در افراد شکل می‌گیرد.
رباعی ۲۶۷ - گل روز دو عرض می‌دهد مایهٔ خویش
گل روز دو عرض می‌دهد مایهٔ خویش
زنهار میفکن تو بر آن سایهٔ خویش ۱
او خود چو ببیند پس از آن پایهٔ خویش
در پای تو ریزد همه پیرایهٔ خویش ۲
زنهار میفکن تو بر آن سایهٔ خویش ۱
او خود چو ببیند پس از آن پایهٔ خویش
در پای تو ریزد همه پیرایهٔ خویش ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:رباعی ۲۶۶ - داری ز جهان زیاده از حصهٔ خویش
گوهر بعدی:رباعی ۲۶۸ - تا دست طمع بشستم از عالم خاک
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
