خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
شاعر در این بیت‌ها از غم و اندوه ناشی از عشق به معشوق بلندقامت (سرو بلند) می‌گوید. او از یک سو از این غم شادمان است و از سوی دیگر از بیداد و آزار معشوق شکایت دارد و می‌پرسد که این وضعیت تا کی ادامه خواهد داشت.
متن شامل مفاهیم عاطفی پیچیده مانند عشق، غم و شکایت است که درک آن‌ها برای مخاطبان جوان‌تر ممکن است دشوار باشد. همچنین، این نوع اشعار معمولاً برای نوجوانان و بزرگسالان جذابیت بیشتری دارد.
رباعی ۱۵۵ - پست افکندم غم تو ای سرو بلند
پست افکندم غم تو ای سرو بلند
شادم که مرا غمت بدین روز افکند ۱
داد من و بیداد تو آخر تا کی
عذر من و آزار تو آخر تا چند ۲
شادم که مرا غمت بدین روز افکند ۱
داد من و بیداد تو آخر تا کی
عذر من و آزار تو آخر تا چند ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:رباعی ۱۵۴ - ای دل چه کنی به عشوه خود را خرسند
گوهر بعدی:رباعی ۱۵۶ - آن روز که جان نامهٔ عشق تو بخواند
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
