خلاصه و ردهبندی سنی
15+
این متن درباره بیوفایی و فراموشی در عهد و پیمان است. شاعر از معشوق میخواهد که روی از وفا برنگرداند، چرا که هنوز امید به دیدار او در دلش زنده است.
مفاهیم عمیق عاطفی و اخلاقی موجود در متن برای درک و ارتباط بهتر، نیازمند سطحی از بلوغ فکری و تجربه زندگی است که معمولاً از نوجوانی به بعد شکل میگیرد.
رباعی ۱۱۹ - خود عهد کسی کسی چنین بگذارد
خود عهد کسی کسی چنین بگذارد
کاندر بد و نیک هیچ یادش نارد ۱
جانا ز وفا روی مگردان که هنوز
خاک در تو نشان رویم دارد ۲
کاندر بد و نیک هیچ یادش نارد ۱
جانا ز وفا روی مگردان که هنوز
خاک در تو نشان رویم دارد ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:رباعی ۱۱۸ - صد پرده شبی فلک ز من بردارد
گوهر بعدی:رباعی ۱۲۰ - گر یک شبه وصل بتم آواز آرد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.