غزل ۲۶۵ - راح بفیها و الروح فیها

راحُ بِفیها وَ الرُّوحُ فیها
کَمْ اَشْتَهیها، قُمْ فَاسْقِنیها ۱

این رازِ یاراست، این نازِ یاراست
آوازِ یار است، قُمْ فاسْقِنیها ۲

اَدْرَکْتُ ثاریْ، قَبَّلْتُ جاری
فَازْدادَ ناری، قُمْ فَاسْقِنیها ۳

لب بوسه بَر شُد، جُفتِ شِکَر شُد
خود تشنه تَر شُد، قُمْ فَاسْقِنیها ۴

اللّهُ واقیِ وَ السَّعْدُ ساقی
نِعْمَ التَّلاقی، قُمْ فَاسْقِنیها ۵

هر چند یارَم، گیرد کِنارَم
من بی‌قَرارم، قُمْ فَاسْقِنیها ۶

ساقی مُواسی، یَسْخُوا بِکاسی
یَحْلِفْ بِراسی، قُمْ فَاسْقِنیها ۷

در گوشِ من بادْ خوش مُژده‌یی داد
زان سَروِ آزاد، قُمْ فَاسْقِنیها ۸

کَاْسا اَداری، عَقْلُ السُّکاری
مِنْهُمْ تَواری، قُمْ فَاسْقِنیها ۹

میْ گفت من خَوش، وِیْ گفت می‌چَش
ما در کَشاکَش، قُمْ فَاسْقِنیها ۱۰