خلاصه و رده‌بندی سنی
15+
شاعر در این متن ابراز می‌کند که با وجود طبع درخشان خود (الماس طبع)، تنها مدح و ثنای مخاطب را می‌سراید و حتی اگر بخششی از او دریافت نکند، باز هم به ستایش او ادامه خواهد داد.
این متن دارای مفاهیم انتزاعی و ادبی است که درک آن به سطحی از بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات کلاسیک نیاز دارد. همچنین، استفاده از استعاره‌هایی مانند 'الماس طبع' و 'گوهر مدحت' برای مخاطبان کم‌سن ممکن است نامفهوم باشد.
شمارهٔ ۱۲۷ - در شکر
من به الماس طبع تا بزیم
گوهر مدحت تو خواهم سفت ۱
تو عطا گر دهی و گر ندهی
بالله ار جز ثنات خواهم گفت ۲
گوهر مدحت تو خواهم سفت ۱
تو عطا گر دهی و گر ندهی
بالله ار جز ثنات خواهم گفت ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۲۶ - نیز مدح و غزل نخواهم گفت
گوهر بعدی:شمارهٔ ۱۲۸ - در عذر مستی
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
