شماره ۴۸ - به خدایی که از کمان قضا

به خدایی که از کمان قضا
تیر تقدیر را روان کردست ۱

چشمهٔ آفتاب رخشان را
خازن نقد آسمان کردست ۲

کز نحیفی و ناتوانی و ضعف
دورم از روی تو چنان کردست ۳

که مرا دور بودن از رویت
هرچه گویم فزون از آن کردست ۴

نتوان شرح داد آنکه مرا
غم هجر تو بر چه سان کردست ۵