خلاصه و رده‌بندی سنی
15+
این متن شعری عرفانی و عاشقانه است که در آن شاعر از عشق و حضور معشوق در دل خود سخن می‌گوید. او معشوق را به عنوان منبع نور و روشنایی در زندگی خود می‌ستاید و از او می‌خواهد که به خانه دلش وارد شود.
این متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان زیر 15 سال قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و مفاهیم انتزاعی نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد که معمولاً در سنین بالاتر وجود دارد.
غزل ۲۰۹ - ای در ما را زده، شمع سرایی درآ
ای دَرِ ما را زده، شمعِ سَرایی دَرآ
خانهٔ دل آنِ توست، خانه خدایی دَرآ ۱
خانه زِ تو تافته ست، روشنی یی یافته‌ست
ای دل وجانْ جای تو، ای تو کجایی دَرآ ۲
ای صَنَمِ خانگی، مایهٔ دیوانگی
ای همه خوبی تو را، پس تو کِرایی دَرآ ۳
خانهٔ دل آنِ توست، خانه خدایی دَرآ ۱
خانه زِ تو تافته ست، روشنی یی یافته‌ست
ای دل وجانْ جای تو، ای تو کجایی دَرآ ۲
ای صَنَمِ خانگی، مایهٔ دیوانگی
ای همه خوبی تو را، پس تو کِرایی دَرآ ۳
این گوهر را بشنوید
خوانش
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۲۰۸ - از جهت ره زدن، راه درآرد مرا
گوهر بعدی:غزل ۲۱۰ - گر نه تهی باشدی بیش ترین جوی‌ها
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
