غزل ۲۰۵ - چند گریزی ز ما؟چندروی جا به جا؟

چند گُریزی زِ ما؟چندرَوی جا به جا؟
جانِ تو در دَستِ ماست،هَمچو گِلوی عصا ۱

چند بِکَردی طواف، گِردِ جهان از گِزاف؟
زین رَمهٔ پُر زِ لاف، هیچ تو دیدی وَفا؟ ۲

روزِ دوسه ای زَحیر،گِردِ جهان گشته گیر
هَمچو سَگان مُرده گیر، گرسنه و بی نَوا ۳

مُرده دل و مُرده جو، چون پسرِ مُرده شو
از کَفَنِ مُرده‌یی‌ست، در تَنِ تو آن قَبا ۴

زنده ندیدی که تا مُرده نِمایَد تو را
چند کَشی در کِنار، صورتِ گَرمابه را ۵

دامَنِ تو پُر سُفال، پیشِ تو آن زَرّ و مال
باوَرَم آن گَهْ کُنی، که اَجَل آرَد فَنا ۶

گویی که زَرِّ کُهُن، من چه کُنم؟بَخش کُن
من به سَما می‌رَوَم، نیست زَر آن جا رَوا ۷

جُغد نه یی بُلبُلی، از چه دَرین مَنْزِلی
باغ وچَمَن را چه شُد؟سبزه وسَرو و صَبا ۸