شماره ۱۶۸ - سگی شکایت ایام بر کسی می‌کرد

سگی شکایت ایام بر کسی می‌کرد
نبینی‌ام که چه برگشته حال و مسکینم ۱

نه آشیانه چو مرغان نه غله چون موران
قناعتم صفت و بردباری آیینم ۲

هزار سنگ پریشان به یک نگه بخورم
که اوفتاده نبینی بر ابروان چینم ۳

که در ریاضت و خلوت مقام من دارد؟
که جامه خواب کلوخست و سنگ بالینم ۴

به لقمه‌ای که تناول کنم ز دست کسی
رواست گر بزند بعد از آن به زوبینم ۵

گرم دهند خورم ورنه می‌روم آزاد
نه همچو آدمیان خشمناک بنشینم ۶

چو گربه درنربایم ز دست مردم چیز
ور اوفتاده بود ریزه ریزه برچینم ۷

مرا نه برگ زمستان نه عیش تابستان
کفایتست همین پوستین پارینم ۸

به جای من که نشیند که در مقام رضا
برابر است گلستان و تل سرگینم ۹

مرا که سیرت ازین جنس و خوی ازین صفتست
چه کرده‌ام که سزاوار سنگ و نفرینم؟ ۱۰

جواب داد کزین بیش نعت خویش مگوی
که خیره گشت ز صفت زبان تحسینم ۱۱

همین دو خصلت ملعون کفایتست تو را
غریب دشمن و مردارخوار می‌بینم ۱۲