غزل ۱۹۶ - در جنبش اندرآور، زلف عبرفشان را

در جُنْبِشْ اَنْدَرآوَر، زُلْفِ عَبِرفَشان را
در رَقص اَنْدَرآوَر، جان‌هایِ صوفیان را ۱

خورشید و ماه و اَخْتَر، رَقصان به گِردِ چَنْبَر
ما در میانِ رَقصیم، رَقصان کُن آن میان را ۲

لُطفِ تو مُطربانه، از کمترین تَرانه
در چَرخ اَنْدَرآرَد، صوفیِّ آسْمان را ۳

بادِ بهار پویان، آید تَرانه گویان
خندان کُند جهان را، خیزان کُند خَزان را ۴

بَس مارْ یار گردد، گُلْ جُفتِ خار گردد
وَقتِ نِثار گردد، مَر شاهِ بوستان را ۵

هر دَم زِ باغ بویی، آید چو پیکْ سویی
یعنی که اَلصَّلا زَن، امروز دوستان را ۶

در سِرِّ خود رَوان شُد بُستان و با تو گوید
در سِرِّ خود رَوان شو، تا جان رَسَد رَوان را ۷

تا غُنچه بَرگُشایَد، با سَروْ سِرِّ سوسن
لاله بِشارت آرَد، مَر بید و اَرغَوان را ۸

تا سِرِّ هر نِهالی، از قَعْر بر سَر آیَد
مِعْراجیان نهاده، در باغْ نردبان را ۹

مُرغان و عَنْدلیبان، بر شاخ‌ها نِشَسته
چون بر خَزینه باشد اِدْرارْ پاسبان را ۱۰

این بَرگْ چون زبان‌ها، وین میوه‌ها چو دل‌ها
دل‌ها چو رو نِمایَد، قیمت دَهَد زَبان را ۱۱