خلاصه و رده‌بندی سنی 16+

این متن شعری عرفانی است که از مخاطب می‌خواهد از تعلقات دنیوی دست بردارد و به سوی حقیقت و عشق الهی حرکت کند. شاعر از مفاهیمی مانند فنا، روح، عشق و بازگشت به اصل سخن می‌گوید و مخاطب را به شنیدن ندای درونی و پیوستن به عالم معنویت دعوت می‌کند.

این متن حاوی مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که برای درک کامل آن، مخاطب نیاز به بلوغ فکری و آشنایی با مفاهیم انتزاعی دارد. نوجوانان و بزرگسالان بهتر می‌توانند با این مفاهیم ارتباط برقرار کنند.

مشاهده کامل

غزل ۱۸۳ - ای دل رفته ز جا، بازمیا

ای دلِ رَفته زِ جا، بازمَیا
به فَنا ساز و دَرین ساز مَیا ۱

روح را عالَمِ اَرْواح بِهْ است
قالَب از روح بِپَرداز مَیا ۲

اَنْدَر آبی که بِدو زنده شُد آب
خویش را آب دَرانداز مَیا ۳

آخِرِ عشق بِهْ از اَوَّلِ اوست
تو زِ آخِر سویِ آغاز مَیا ۴

تا فَسُرده نَشَوی هَمچو جَماد
هم در آن آتشْ بُگْداز مَیا ۵

بِشْنو آوازِ رَوان‌ها زِ عَدَم
چو عَدَم هیچ به آواز مَیا ۶

رازْ کاواز دَهَد، راز نَمانْد
مَدِه آواز تو ای راز مَیا ۷
کانال گوهرین در ایتا
این گوهر را بشنوید

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:غزل ۱۸۲ - در میان عاشقان، عاقل مبا
گوهر بعدی:غزل ۱۸۴ - من رسیدم به لب جوی وفا
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.