غزل ۱۷۹ - گر تو عودی سوی این مجمر بیا

گَر تو عودی سویِ این مِجْمَر بیا
وَرْ بِرانَنْدَت زِ بام، از دَر بیا ۱

یوسُفی از چاه و زندانْ چاره نیست
سویِ زَهرِ قَهر، چون شِکَّر بیا ۲

گُفتَنَت اَلله اَکْبَر رَسمی است
گَر تو آنِ اَکبَری، اَکبَر بیا ۳

چون میِ اَحْمَر سَگان هم می‌خورَند
گَر تو شیری، چون میِ اَحْمَر بیا ۴

زَر چه جویی؟ مِسِّ خود را زَر بِساز
گَر نباشد زَر، تو سیمین بَر بیا ۵

اَغْنیا خُشک و فقیرانْ چَشمْ تَر
عاشقا بی‌شکلِ خُشک و تَر بیا ۶

گَر صِفَت‌هایِ مَلَک را مَحرَمی
چون مَلَک بی‌ماده و بی‌نَر بیا ۷

وَرْ صِفاتِ دل گرفتی در سَفَر
هَمچو دلْ بی‌پا بیا، بی‌سَر بیا ۸

چون لَبِ لَعْلَش صَلایی می‌دَهَد
گَر نه‌یی چون خاره و مَرمَر بیا ۹

چون زِ شَمسُ الدّین جهان پُرنور شُد
سویِ تبریز آ دِلا بر سَر بیا ۱۰