شاعر (خاقانی) از ستایش افراد پست و نالایق خودداری میکند و بیان میدارد که چنین مدیحهسراییهایی بیارزش و بیهوده است. او تصمیم میگیرد از این پس از گفتن سخنان بیاساس پرهیز کند.
متن دارای مفاهیم انتزاعی و انتقادی است که درک آنها به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات کهن نیاز دارد. همچنین ممکن است برخی از واژگان و تشبیهات برای کودکان نامفهوم باشد.
شماره ۳۵۹ - بس کن خاقانیا ز مدحت دونان
تا ز سگان خلق شیر شرزه نجویی ۱
تا به چنین لفظ نام سفله نرانی
ز آب خضر کام مار گرزه نشویی ۲
هر زه واحسنت هرزه بود که گفتی
نذر کن اکنون که بیش هرزه نگویی ۳
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.