شاعر در این متن از ناباوری خود نسبت به نزدیکی کوهها به یکدیگر و مردم به هم میگوید، اما افسوس میخورد که با وجود انسانی بودنش، نتوانسته به دیگران نزدیک شود. او خود را کوهی از غم توصیف میکند که از تنهایی رنج میبرد.
متن دارای مفاهیم عمیق عاطفی و فلسفی است که درک آن برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال دشوار است. همچنین، موضوع تنهایی و غم ممکن است برای گروههای سنی پایین سنگین باشد.
شماره ۳۴۲ - باور نکردمی که رسد کوه سوی کوه
مردم رسد به مردم، باور بکردمی ۱
کوهی بد این تنم که بدو کوه غم رسید
من مردمم چرا نرسیدم به مردمی؟ ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.