شاعر در این متن از درد فراق و عشق ناکام سخن میگوید و آرزو میکند که میتوانست با مرگ خود یا دیگران، این رنج را پایان دهد. او از مفاهیمی مانند عشق، مرگ، انتقام و اندوه استفاده میکند تا احساسات عمیق خود را بیان کند.
متن دارای مضامین عمیق عاطفی و اشاره به مفاهیمی مانند مرگ و انتقام است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر نامناسب یا سنگین باشد. درک کامل این شعر نیاز به بلوغ فکری و عاطفی دارد.
شمارهٔ ۳۴۰ - در مرثیهٔ اسپهبد کیالواشیر
به مرگش چراغ سخن کشتمی ۱
گرم قوتستی چراغ فلک
به آسیب یک دم زدن کشتمی ۲
گرم دست رفتی به شمشیر صبح
اجل را به دست زمن کشتمی ۳
سلیمان چو شد کشتهٔ اهرمن
مدد بایدم کاهرمن کشتمی ۴
به مازندرانم ظفر بایدی
که دیوانش را تن به تن کشتمی ۵
چو شیرین تن خویشتن را به تیغ
پس از خسرو تیغ زن کشتمی ۶
اگر با صفهود وفا کردمی
به هجران او خویشتن کشتمی ۷
اگر حق مهرش به جای آرمی
طرب را چو گل در چمن کشتمی ۸
دل و دیده بر دست بنهادمی
چو سیماب از آب دهن کشتمی ۹
عروسان خاطر دهندی رضا
که چون سمعشان در لگن کشتمی ۱۰
هم او را از آن حاصلی نیستی
وگر خویشتن در حزن کشتمی ۱۱
رفیقا مکش خویشتن در فراق
که گر شایدی کشت من کشتمی ۱۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.