خلاصه و رده‌بندی سنی 16+

متن بالا یک شعر عرفانی و غنایی است که از زبان شاعر (خاقانی) بیان می‌شود. در این شعر، شاعر از نبود وفا، غم‌های دنیا، و رنج‌های روحی خود می‌گوید. او آرزو می‌کند که ای کاش دنیا را ندیده بود یا اصلاً آفریده نشده بود. این شعر پر از استعاره‌ها و تصاویر شاعرانه است که احساسات عمیق شاعر را نشان می‌دهد.

این شعر دارای مضامین عمیق عرفانی و فلسفی است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، لحن غمگین و ناامیدانه‌ی شعر ممکن است برای سنین پایین مناسب نباشد. درک کامل این شعر نیاز به آشنایی با ادبیات کلاسیک و مفاهیم عرفانی دارد.

مشاهده کامل

گر دیده یک اهل دیده بودی
دل مژده پذیر دیده بودی

جان حلقه به گوش گوش گشتی
گر نام وفا شنیده بودی

این قحط جهان کسی نبردی
گر کشت وفا رسیده بودی

کشتی حیات کم شکستی
گر بحر غم آرمیده بودی

می‌ترسد از آب دیده جانم
ای کاش نه سگ گزیده بودی

گر آهم خواستی فلک را
چون صبح دوم دریده بودی

ور چشم فلک به شفقت استی
زو خون شفق چکیده بودی

مرغ دلم زا زبان به رنج است
ورنه ز قفس پریده بودی

آویخته کی بدی ترازو
گر زآنکه زبان بریده بودی

خاقانی اگر نه اهل جستی
دامن ز جهان کشیده بودی

هرچند جهان چنو ندیده است
او کاش جهان ندیده بودی

با آن‌که تمامش آفریدند
ای کاش نیافریده بودی

«خاقانی»
گوهرین | گنجینه های مکتوب | gowharin.ir