غزل ۱۷۱ - چون نمایی آن رخ گلرنگ را

چون نِمایی آن رُخِ گُلْرَنگ را
از طَرَب در چَرخ آری، سنگ را ۱

بارِ دیگر سَر بُرون کُن از حِجاب
از برایِ عاشقانِ دَنگ را ۲

تا که دانش گُم کُند مَر راه را
تا که عاقل بِشْکَنَد فَرهنگ را ۳

تا که آب از عَکسِ تو گوهر شود
تا که آتش واهِلَد مَر جنگ را ۴

من نخواهم ماه را با حُسنِ تو
وان دو سه قِنْدیلَکِ آوَنگ را ۵

من نگویم آیِنِه با رویِ تو
آسْمانِ کُهنهْ پُر زَنگ را ۶

دَردَمیدی، وافَریدی باز تو
شکلِ دیگر این جهانِ تَنگ را ۷

در هوایِ چَشمِ چون مِرّیخِ او
ساز دِهْ ای زُهره باز آن چَنگ را ۸