شاعر در این متن بیان میکند که با وجود بدگویی و رفتار ناپسند دیگری، او همچنان به نیکی و ستایش ادامه میدهد و از بدگویی پرهیز میکند. او تأکید دارد که حتی اگر دیگری بیشتر به او بدی کند، او بیشتر به ستایش میپردازد و گوهر وجودی خود را با نیکی نشان میدهد.
متن دارای مفاهیم اخلاقی و عرفانی است که درک آنها نیاز به بلوغ فکری و تجربه زندگی دارد. همچنین، استفاده از استعارهها و زبان شعری ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال دشوار باشد.
شماره ۲۷۰ - خواجه بر من در نیک دربست
چکنم لب به بدی نگشایم ۱
نیک بد گفتن من پیشه گرفت
تا به بد گفتن او پیش آیم ۲
حاش لله که به بد گفتن کس
من سگجان لب پاک آلایم ۳
هرچه او بیشترم بنکوهد
من از آن بیشترش بستایم ۴
او بدی گوید و او را شاید
من نکو گویم و آن را شایم ۵
او به من جوهر خود بنموده است
من بدو گوهر خود بنمایم ۶
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.