این شعر از خاقانی بیانگر امیدواری و خوشبینی در برابر سختیهاست. شاعر با اشاره به تغییرات طبیعت و روز و شب، به این نکته اشاره میکند که حتی در تاریکترین لحظات، روشنایی و روزنو در راه است. او از دل رفته و تیرگی حال سخن میگوید، اما تأکید میکند که عاقبت همهچیز روشن خواهد شد.
این شعر دارای مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارهها و اصطلاحات ادبی نیاز به سطحی از بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات کلاسیک دارد.
شماره ۱۶۷ - جوی دل رفته دار خاقانی
که آب دولت هنوز خواهد بود ۱
فلک از سرخ و زرد و شام و سحر
بر قدت خلعه دوز خواهد بود ۲
حال اگر ز آنچه بود تیرهتر است
عاقبت دل فروز خواهد بود ۳
شب نبینی که تیرهتر گردد
آن زمانی که روز خواهد بود ۴
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.