این متن شعری است که از مفاهیم عرفانی و معنوی مانند عشق الهی، فداکاری و آزمونهای روحانی سخن میگوید. شاعر از آتش به عنوان نماد پاکی و آزمون استفاده میکند و مخاطب را به شجاعت و عشق ورزیدن در راه حقیقت دعوت میکند.
مفاهیم عمیق عرفانی و استفاده از استعارههای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. این متن برای کسانی مناسب است که توانایی تحلیل و درک مفاهیم انتزاعی و فلسفی را دارند.
غزل ۱۴۲ - دولتی همسایه شد، همسایگان را الصلا
زین سِپَس باخود نَمانَد، بواَلْعَلیّ و بوالْعَلا ۱
عاقِبَت از مَشرقِ جان، تیغ زد چون آفتاب
آن کهِ جان میجُست او را، در خَلاء و در مَلا ۲
آن زِ دور آتش نِمایَد، چون رَوی نوری بُوَد
همچُنان که آتشِ موسی برایِ اِبْتِلا ۳
اَلصَّلا پروانه جانان قصدِ آن آتش کنید
چون بَلی’ گفتید اوَّل، دَررَوید اَنْدَر بَلا ۴
چون سَمَنْدَر در میانِ آتشَش باشد مَقام
هر کِه دارد در دل و جان، این چُنین شوق و وَلا ۵
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.