شمارهٔ ۱۳ - وله ایضا

خورشید آسمان وزارت که روی ملک
آئینه‌وش ز صیقل عدلش منور است ۱

سلطان بارگاه سیادت که عهد او
پاینده دار دولت آل پیامبر است ۲

آن داور زمانه که دارائی جهان
برقد کبریاش لباس محقر است ۳

آن والی زمانه که کوس ولای او
یکباره هر که زد دو جهانش مسخر است ۴

یعنی امین دین محمد که نام او
بر لوح دل نشسته‌تر از سکه بر زر است ۵

بودش به من گمان خطائی که ذات من
در ارتکاب آن ز ملک بی‌گنه‌تر است ۶

با آن که داده بود به خود مدتی قرار
کاظهار آن مخالف تمکین و لنگر است ۷

زانجا که نکته پروری طبع شوخ اوست
زانجا که شوخ طبعی آن نکته‌پرور است ۸

صندوق نار دوش فرستاد بهر من
یعنی که مجرمی و تو را نار در خور است ۹