شاعر در این شعر از درخواست‌های غیرمنطقی و ناعادلانه صحبت می‌کند. ابتدا اشاره می‌کند که گوگرد سرخ (چیزی نادر و غیرممکن) از او خواسته شده است، و اگر آن را نمی‌یافت، با روی زرد (نشانه ناراحتی و شکست) مواجه می‌شد. سپس می‌گوید که درخواست گوگرد سرخ در مقایسه با درخواست نان خواجه (نمادی از قدرت و ثروت) ساده‌تر بود، و اگر نان خواجه از او خواسته می‌شد، نمی‌دانست چه واکنشی نشان دهد.
این شعر دارای مفاهیم نمادین و انتقادی است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کم‌سن‌وسال قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعاره‌هایی مانند «گوگرد سرخ» و «نان خواجه» نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد تا بتواند معنای عمیق‌تر شعر را درک کند.
شماره ۱۹۶ - گوگرد سرخ خواست ز من سبز من پریر
در پیشش ار نیافتمی روی زردمی ۱
خود سهل بود سهل که گوگرد سرخ خواست
گر نان خواجه خواستی از من چه کردمی ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
