غزل ۱۲۸ - ما را سفری فتاد بی‌ما

ما را سَفَری فُتاد بی‌ما
آن جا دلِ ما گُشاد بی‌ما ۱

آن مَهْ که زِ ما نَهان هَمی‌شُد
رُخ بر رُخِ ما نَهاد بی‌ما ۲

چون در غَمِ دوست جان بِدادیم
ما را غَمِ او بِزاد بی‌ما ۳

ماییم همیشه مَستْ بی میْ
ماییم همیشه شادْ بی‌ما ۴

ما را مَکُنید یاد هرگز
ما خود هستیم یاد بی‌ما ۵

بی ما شُده‌ایم شاد، گوییم
ای ما که همیشه باد بی‌ما ۶

دَرها همه بسته بود بَر ما
بُگْشود چو راه داد بی‌ما ۷

با ما دلِ کیْقُباد بَنده‌ست
بَنده‌ست چو کیقُباد بی‌ما ۸

ماییم زِ نیک و بَد رَهیده
از طاعَت و از فساد بی‌ما ۹