خلاصه و رده‌بندی سنی 15+

شاعر در این متن به بیان عشق و علاقه‌ی خود به معشوق می‌پردازد. او از معشوق می‌خواهد که به وعده‌هایش عمل کند و از دور به او نگاه کند. شاعر همچنین از احساسات عمیق خود نسبت به معشوق سخن می‌گوید و او را به خورشید تشبیه می‌کند که حتی اگر دست‌رس‌پذیر نباشد، باز هم مورد تمنا و حسرت است.

این متن حاوی مفاهیم عاطفی و احساسی عمیق است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کم‌سن‌وسال قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از تشبیهات و استعاره‌های شعری نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد که معمولاً در سنین بالاتر وجود دارد.

مشاهده کامل

غزل ۱۲۵ - گفتی که گزیده‌یی تو بر ما

گفتی که گُزیده‌یی تو بَر ما
هرگز نَبُده‌ست این مَفَرما ۱

حاجَت بِنِگَر مَگیر حُجَّت
بر نَقْد بِزَن مَگو که فردا ۲

بُگْذار مرا که خوش بِخُسپَم
در سایه‌اَت ای درختِ خُرما ۳

ای عشقِ تو در دِلَم سِرشته
چون قَند و شِکَر درونِ حَلْوا ۴

وِیْ صورتِ تو درونِ چَشمَم
مانندِ گُهَر میانِ دریا ۵

داری سَرِ ما، سَری بِجُنبان
تو نیز بگو زِهی تماشا ۶

آن وَعده که کرده‌یی مرا دوش
کو زَهره که تا کُنم تَقاضا؟ ۷

گَر دست نمی‌رَسَد به خورشید
از دور هَمی‌کُنم تَمَنّا ۸

خورشید و هزار هَمچو خورشید
در حَسرتِ توست ای مُعَلّا ۹
کانال گوهرین در ایتا
این گوهر را بشنوید

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:غزل ۱۲۴ - ساقی تو شراب لامکان را
گوهر بعدی:غزل ۱۲۶ - گستاخ مکن تو ناکسان را
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.