غزل ۱۱۶ - ای سخت گرفته جادوی را

ای سَخت گرفته جادُوی را
شیری بِنِموده آهُوی را ۱

از سِحْرِ تو اَحْوَل است دیده
در دیده نَهاده‌یی دُوی را ۲

بِنْموده‌یی از تَرَنجْ آلو
کِی یافت تُرَنجْ آلُوی را ۳

سِحْرِ تو نِمود بَرّه را گُرگ
بِنْموده زِ گندمیْ جوی را ۴

مَنْشورِ بقا نموده سِحْرَت
طومارِ خیالِ مُنْطَوی را ۵

پُر بادِ هدایت است ریشَش
از سِحْرِ تو، جاهلِ غَوی را ۶

سوفَسطاییم کرد سِحْرَت
ای تُرک نِموده هِندُوی را ۷

چون پَشّهِ نِموده وقتِ پیکار
پیلانِ تَهَمْتَنِ قوی را ۸

تا جنگ کنند و راست آرَنْد
تَقدیر و قَضایِ مُستَوی را ۹

سوفَسطایی مَشو، خَمُش کُن
بُگْشایْ زَبانِ مَعنوی را ۱۰