این متن شعری عرفانی است که در آن شاعر از عشق الهی و ارتباط با معشوق ازلی سخن میگوید. شاعر از زیباییهای ظاهری و معنوی معشوق سخن میگوید و از این که چگونه وجود او همه چیز را معنا میبخشد. او از دنیا و فسانههای آن بیزار است و تنها به عشق الهی دل بسته است.
این متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارد. همچنین، استفاده از استعارهها و تشبیهات پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۱۱۵ - ای جان و قوام جمله جانها
پَر بَخش و رَوان کُنِ رَوانها ۱
با تو زِ زیان چه باک داریم
ای سودکُنِ همه زیانها ۲
فریاد زِ تیرهای غَمْزه
وَزْ اَبروهایِ چون کَمانها ۳
در لَعْلِ بُتانْ شِکَر نَهادی
بُگْشاده به طَمْعِ آن، دَهانها ۴
ای داده به دستِ ما کلیدی
بُگْشاده بدان دَرِ جهانها ۵
گَر زان که نه در میانِ مایی
بَربسته چراست این میانها؟ ۶
وَرْ نیست شرابِ بینشانیْت
پس شاهِدِ چیست این نشانها؟ ۷
وَرْ تو زِ گُمانِ ما بُرونی
پَس زنده زِ کیست این گُمانها؟ ۸
وَرْ تو زِ جَهانِ ما نَهانی
پیدا زِ کِه میشود نَهانها؟ ۹
بُگْذار فَسانههایِ دنیا
بیزار شُدیم ما از آنها ۱۰
جانی که فُتاد در شِکرَریز
کِی گُنجَد در دِلَش چُنانها ۱۱
آن کو قَدَم تو را زمین شُد
کِی یاد کُند زِ آسْمانها؟ ۱۲
بَربَند زبانِ ما به عِصْمَت
ما را مَفِکَن در این زبانها ۱۳
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.