این متن به بیان اهمیت عشق و شوق درونی نسبت به ابزار و ظواهر دنیوی میپردازد. شاعر بیان میکند که حتی اگر تمام ابزارهای موسیقی از بین بروند، عشق درونی و شوق وصال مهمتر است. او تأکید میکند که لطف و ارزش واقعی در درون انسان نهفته است و ظواهر دنیوی در برابر عشق و معنویت بیارزش هستند.
این متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارد. همچنین، استفاده از استعارهها و مفاهیم انتزاعی ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۱۱۰ - تو بشکن چنگ ما را ای معلا
هزاران چَنگِ دیگر هست این جا ۱
چو ما در چَنگِ عشق اَنْدَرفُتادیم
چه کَم آید بَرِ ما چَنگ و سُرنا ۲
رَباب و چَنگِ عالَم گَر بِسوزَد
بَسی چَنگیّ پنهانیست یارا ۳
تَرَنگ و تَنْتَنَش رَفته به گردون
اگر چه نایَد آن در گوش صَمّا ۴
چراغ و شمعِ عالَم گَر بمیرد
چه غَم، چون سنگ و آهن هست بَرجا ۵
به رویِ بَحرْ خاشاک است اَغانی
نیاید گوهری بر رویِ دریا ۶
وَلیکِن لُطفِ خاشاک از گُهَر دان
که عکسِ عکسِ بَرقِ اوست بَر ما ۷
اَغانی جُمله فَرعِ شوقِ وَصلی ست
بَرابَر نیست فَرع و اَصلْ اصلا ۸
دَهان بَربَند و بُگْشا روزَنِ دل
از آن رَه باش با اَرْواحْ گویا ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.