این شعر عاشقانه و حکیمانه از سعدی، بیانگر عشق و بازیهای عشقی، همراه با پندهای اخلاقی و اشاره به زیباییهای طبیعت و انسان است. شاعر از عشق و بازیهای آن سخن میگوید و در عین حال، پندهایی درباره تواضع، گذشت و زیبایی درونی ارائه میدهد.
محتوا شامل مفاهیم عاشقانه و پندهای اخلاقی است که برای نوجوانان و بزرگسالان قابل درک و مناسب است. همچنین، استفاده از استعارهها و مفاهیم عمیق ممکن است برای کودکان کمسنوسال نامفهوم باشد.
غزل شمارهٔ ۱۴۱ - سیه چشمان شیرازی
به شوخی می برند از من سیه چشمان شیرازی ۱
من آن پیرم که شیران را به بازی برنمی گیرم
تو آهووش چنان شوخی که با من می کنی بازی ۲
بیا این نرد عشق آخری را با خدا بازیم
که حسن جاودان بردست عشق جاودان بازی ۳
ز آه همدمان باری کدورت ها پدید آید
بیا تا هر دو با آیینه بگذاریم غمازی ۴
غبار فتنه گو برخیز از آن سرچشمه ی طبعی
که چون چشم غزالان داند افسون غزل سازی ۵
به ملک ری که فرساید روان فخررازی ها
چه انصافی رود با ما که نه فخریم و نه رازی ۶
عروس طبع را گفتم که سعدی پرده افرازد
تو از هر در که بازآیی بدین شوخی و طنازی ۷
هر آن کو سرکشی داند مبادش سروری ای گل
که سرو راستین دیدم سزاوار سرافرازی ۸
گر از من زشتی ای بینی به زیبایی خود بگذر
تو زلف از هم گشایی به که ابرو در هم اندازی ۹
به شعر شهریار آن به که اشک شوق بیفشانند
طربناکان تبریزی و شنگولان شیرازی ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.