این شعر عاشقانه و غزلگونه، با استفاده از تصاویر و استعارههای زیبا، به توصیف عشق و دلباختگی شاعر به معشوق میپردازد. شاعر از خال معشوق، زلفهای او، و رفتارهای شوخ و سنگدلانهاش سخن میگوید و احساسات خود را با ظرافت بیان میکند.
متن شامل مفاهیم عاشقانه و استعارههای ادبی است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال قابل درک نباشد. همچنین، برخی از اصطلاحات و تشبیهات نیاز به درک ادبی دارند که معمولاً در سنین بالاتر حاصل میشود.
غزل شمارهٔ ۱۴۰ - خال برنده
ای شوخ سنگدل دلم از حال می بری ۱
هر کس به نرد حسن تو زد باخت پس بگو
دست از حریف خویش بدان خال می بری ۲
چالی فتد به گونه ات از نوشخند و دل
زان خال اگر گذشت بدین چال می بری ۳
مهتاب شب که سرو چمانی به طرف جوی
چون سایه ام کشیده و به دنیال می بری ۴
دنبال تست این هوو جنجال عاشقان
باری برو که این هو و جنجال می بری ۵
ای باد در شکج سر زلف او مپیچ
هر چند بوی مشک به توچال می بری ۶
هر ساله گوی حسن به چوگان زلف تست
این تاج افتخار نه امسال می بری ۷
رویین تنان شعر شکستی تو شهریار
رستم اگر نه ای نسب از زال می بری ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.