غزل شمارهٔ ۱۲۸ - وای وای من

هر دم چو توپ می زندم پشت پای وای
کس پیش پای طفل نیفتد که وای وای ۱

دیر آشناتر از تو ندیدم ولی چه سود
بیگانه گشتی ای مه دیرآشنای وای ۲

در دامنت گریستن سازم آرزوست
تا سرکنم نوای دل بی نوای وای ۳

سوز دلم حکایت ساز تو می کند
لب بر لبم بنه که برآرم چو نای وای ۴

آخر سزای خدمت دیرین من حبیب
این شد که بشنوم سخن ناسزای وای ۵

جز نیک و بد به جای نماند چه می کنی
نه عشق من نه حسن تو ماند به جای وای ۶

ای کاش وای وای منش مهربان کند
گر مهربان نشد چکنم ای خدای وای ۷

من شهریار کشورعشقم گدای تو
ای پادشاه حسن مرنجان گدای وای ۸