غزل شمارهٔ ۱۲۶ - ساز صبا

بزن که سوز دل من به ساز می گوئی
ز ساز دل چه شنیدی که باز می گوئی ۱

مگر چو باد وزیدی به زلف یار که باز
به گوش دل سخنی دلنواز می گوئی ۲

مگر حکایت پروانه می کنی با شمع
که شرح قصه به سوز و گداز می گوئی ۳

به یاد تیشه فرهاد و موکب شیرین
گهی ز شور و گه از شاهناز می گوئی ۴

کنون که راز دل ما ز پرده بیرون شد
بزن که در دل این پرده راز می گوئی ۵

به پای چشمه طبع من این بلند سرود
به سرفرازی آن سروناز می گوئی ۶

به سر رسید شب و داستان به سر نرسید
مگر فسانه ی زلف دراز می گوئی ۷

بسوی عرش الهی گشوده ام پر و بال
بزن که قصه‌ی راز و نیاز می گوئی ۸

نوای ساز تو خواند ترانه‌ی توحید
حقیقتی به زبان مجاز می گوئی ۹

ترانه غزل شهریار و ساز صباست
بزن که سوز دل من به ساز می گوئی ۱۰