غزل شمارهٔ ۱۱۲ - گلهٔ خاموش

کس نیست در این گوشه فراموش تر از من
وز گوشه نشینان توخاموشتر از من ۱

هر کس به خیالیست هم آغوش و کسی نیست
ای گل به خیال تو هم آغوشتر از من ۲

می نوشد از آن لعل شفقگون همه آفاق
اما که در این میکده غم نوشتر از من ۳

افتاده جهانی همه مدهوش تو لیکن
افتاده تر از من نه و مدهوشتر از من ۴

بی ماه رخ تو شب من هست سیه پوش
اما شب من هم نه سیه پوشتر از من ۵

گفتی تو نه گوشی که سخن گویمت از عشق
ای نادره گفتار کجا گوشتر از من ۶

بیژن تر از آنم که بچاهم کنی ای ترک
خونم بفشان کیست سیاوشتر از من ۷

با لعل تو گفتم که علاجم لب نوش است
بشکفت که یارب چه لبی نوشتر از من ۸

آخر چه گلابی است به از اشک من ای گل
دیگی نه در این بادیه پرجوشتر از من ۹