غزل ۸۷ - جانا سر تو یارا، مگذار چنین ما را

جانا سَرِ تو یارا، مَگْذار چُنین ما را
ای سَروِ رَوانْ بِنْما، آن قامَت بالا را ۱

خُرِّم کُن و روشن کُن، این مَفْرَشِ خاکی را
در جوش و خُروش آَوَر، از زَلزَله دریا را ۲

خورشیدِ دگَر بِنْما، این گُنبَدِ خَضْرا را
آری چه توان کردن، آن سایهٔ عَنْقا را ۳

رَهبر کُن جان‌ها را، پُرزَر کُن کان‌ها را
سودایِ بِپوسیده، پوسیدهٔ سودا را ۴

خورشیدْ پناه آرَد، در سایهٔ اِقْبالَت
دَردِهْ تو طَبیبانه، آن دافِعِ صَفرا را ۵

مَغزی که بَد اندیشد، آن نَقْص بسست ای جان
تو سَردِهِاسراری، هم بی‌سَر و بی‌پا را ۶

هم رَحمَت رَحْمانی، هم مَرهَم و دَرمانی
در کار دَرآری تو، سنگ و کُه خارا را ۷

تو بُلبُل گُلْزاری، تو ساقیِ اَبْراری
نَنْشاند صد طوفان، آن فِتْنه و غوغا را ۸

یا رَب که چه داری تو،کَزْ لُطفْ بهاری تو
افْروخته‌یی نوری، اَنْگیخته‌یی شوری ۹