غزل شمارهٔ ۱۰ - ناکامیها

زندگی شد من و یک سلسله ناکامی ها
مستم از ساغر خون جگر آشامی ها ۱

بس که با شاهد ناکامیم الفتها رفت
شادکامم دگر از الفت ناکامی ها ۲

بخت برگشته ما خیره سری آغازید
تا چه بازد دگرم تیره سرانجامی ها ۳

دیرجوشی تو در بوته ی هجرانم سوخت
ساختم این همه تا وارهم از خامی ها ۴

تا که نامی شدم از نام نبردم سودی
گر نمردم من و این گوشه ی گمنامی ها ۵

نشود رام سر زلف دل آرامم دل
ای دل از کف ندهی دامن آرامی ها ۶

باده پیمودن و راز از خط ساقی خواندن
خرم از عیش نشابورم و خیامی ها ۷

شهریارا ورق از اشک ندامت می شوی
تا که نامت نبرد در افق نامی ها ۸