غزل ۷۲ - به خانه خانه می‌آرد، چو بیذق شاه جان ما را

به خانه خانه می‌آرَد، چو بیَذَقْ شاهِ جانْ ما را
عَجَب بُردست یا مات است، زیر امْتِحانْ ما را ۱

همه اَجْزایِ ما را او، کشانیده‌ست از هر سو
تَراشیده‌ست عالَم را و مَعْجون کرده زانْ ما را ۲

زِ حِرص و شَهوتی ما را، مِهاری کرده دربینی
چو اُشْتُر می‌کَشانَد او، به گِردِ این جهانْ ما را ۳

چه جایِ ما که گَردون را، چو گاوان در خَرَس بَست او
که چون کُنجِد هَمی‌کوبَد، به زیرِ آسْمانْ ما را ۴

خُنُک آن اُشْتُری کو را، مِهارِ عشقِ حَق باشد
همیشه مَست می‌دارد، میانِ اُشْتُرانْ ما را ۵