این متن شعری است که بهار و زیباییهای آن را توصیف میکند و از مفاهیمی مانند عشق، مستی، و پیامهای معنوی سخن میگوید. شاعر از عناصر طبیعت مانند سوسن، سرو، و لاله برای بیان احساسات خود استفاده میکند و به مفاهیمی مانند عشق الهی و ارتباط با عالم غیب اشاره میکند.
این متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و معنوی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از اصطلاحات و مفاهیم پیچیدهی شعری نیاز به سطحی از بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات کلاسیک فارسی دارد.
غزل ۶۲ - بهار آمد بهار آمد، سلام آورد مستان را
از آن پیغامْبَرِ خوبان، پیام آوَرْد مَستان را ۱
زبانِ سوسن از ساقی، کَرامَتهای مَستان گفت
شَنید آن سَرو از سوسن، قیام آوَرْد مَستان را ۲
زِ اوَّل باغ در مَجلِس، نِثار آوَرْد آن گَهْ نُقل
چو دید از لالهٔ کوهی، که جام آوَرْد مَستان را ۳
زِ گریهیْ ابرِ نیسانی، دَمِ سردِ زمستانی
چه حیلَت کرد کَزْ پَرده، به دام آوَرْد مَستان را ۴
سَقاهُمْ رَبُّهُمْ خوردند و نام و نَنْگ گُم کردند
چو آمد نامهٔ ساقی، چه نام آوَرْد مَستان را ۵
درونِ مِجْمَرِ دلها، سِپَنْد و عود میسوزد
که سرمایِ فِراقِ او، زُکام آوَرْد مَستان را ۶
دَرآ در گُلْشَنِ باقی، بَرآ بر بامْ کان ساقی
زِ پنهان خانهٔ غَیبی، پیام آوَرْد مَستان را ۷
چو خوبان حُلّه پوشیدند، دَرآ در باغ و پَس بِنگَر
که ساقی هر چه دَربایَد، تمام آوَرْد مَستان را ۸
که جانها را بهار آوَرْد و ما را رویِ یار آوَرْد
بِبین کَزْ جُمله دولتها، کُدام آوَرْد مَستان را ۹
زِ شَمسُ الدّینِ تبریزی، به ناگَهْ ساقیِ دولت
به جامِ خاصِ سُلطانی، مُدام آوَرْد مَستان را ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.