این شعر عاشقانه و عرفانی، زیبایی و جلال معشوق را با عناصر طبیعت مانند ماه و خورشید مقایسه میکند. شاعر از درد فراق و هجران مینالد و از عشق و جمال معشوق سخن میگوید. او از تأثیرات عمیق عشق بر قلب و روح خود میگوید و آرزوی وصال و بهار عشق را دارد.
این شعر حاوی مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از زبان و استعارههای پیچیده نیاز به سطحی از بلوغ فکری و تجربه دارد.
غزل ۴۷ - ای که تو ماه آسمان، ماه کجا و تو کجا؟
در رُخ مَه کجا بُوَد، این کَر و فَرّ و کِبْریا ۱
جُمله به ماهْ عاشق و ماهْ اسیرِ عشقِ تو
ناله کُنان زِ دَردِ تو، لابهِ کُنان که ای خدا ۲
سَجده کُنند مِهر و مَه، پیشِ رُخِ چو آتشَت
چون که کُند جَمالِ تو، با مَه و مِهْر ماجَرا ۳
آمد دوش مَه که تا سَجده بَرَد به پیشِ تو
غیرَتِ عاشقانِ تو، نَعره زَنان که رو، مَیا ۴
خوش بِخُرام بر زمین، تا شِکُفَند جانها
تا که مَلَک فروکُند، سَر زِ دَریچهٔ سَما ۵
چون که شوی زِ رویِ تو، بَرقِ جَهنده هر دلی
دست به چَشم بَرنَهَد، از پیِ حفظِ دیدهها ۶
هر چه بیافت باغِ دل، از طَرَب و شِکُفتِگی
از دِیِ این فِراق شُد، حاصل او همه هَبا ۷
زرد شدهست باغِ جان، از غَمِ هَجْر چون خَزان
کِی بِرَسَد بَهارِ تو، تا بِنِماییاَش نَما؟ ۸
بر سَرِ کویِ تو دِلَم، زار نَزار خُفت دی
کرد خیالِ تو گُذَر، دید بِدان صِفَت وِرا ۹
گفت چگونهیی ازین عارِضهٔ گِران، بِگو
کَزْ تُنُکی زِ دیدهها، رفت تَنِ تو در خَفا؟ ۱۰
گفت و گُذشت او زِ من، لیک زِ ذوقِ آن سُخَن
صِحَّت یافت این دِلَم، یارَب تُش دَهی جَزا ۱۱
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.