خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
شاعر از نبودن معشوق در آغوش خود گلایه می‌کند و بیان می‌کند که حتی اگر گل‌ها نیز در آغوش او بریزند، به دلیل غیبت معشوق، همچون خار هستند. همچنین، از وعده‌های عمل‌نشده معشوق شکایت دارد.
متن دارای مفاهیم عاشقانه و احساسی عمیق است که درک آن برای مخاطبان زیر 16 سال ممکن است دشوار باشد. همچنین، استفاده از استعاره‌های پیچیده و زبان شاعرانه، مناسب سنین بالاتر است.
غزل ۵۹۷ - گر به آغوش بریزند گل اندر برمن
گر به آغوش بریزند گل اندر برمن
آنهمه خار بود چون تو در آغوش نه ای
دوش گفتی که کنم چارهٔ کارت فردا
آخر امر و زچرا بر سخن دوش نه‌ای ؟
آنهمه خار بود چون تو در آغوش نه ای
دوش گفتی که کنم چارهٔ کارت فردا
آخر امر و زچرا بر سخن دوش نه‌ای ؟
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۵۹۶ - نفسی که با نگاری گذرد به شادمانی
گوهر بعدی:غزل ۵۹۸ - سروی چنین یا سوسنی یا از گل تر خرمنی
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
