غزل ۵۹۶ - نفسی که با نگاری گذرد به شادمانی

نفسی که با نگاری گذرد به شادمانی
مفروش لذتش را به حیات جاودانی ۱

ز طرب مباش خالی می‌رود خواه و ساقی
که غنیمتست و دولت دو سه روز زندگانی ۲

غم نیستی و هستی نخورد کس که داند
که گذشت عمر و باقی نبود جهان فانی ۳

مکن ای امام مسجد من رند را ملامت
چو به شهر می‌پرستان نرسیده‌ایی چه دانی؟ ۴

چه شوی به زهد غره که ز دیر می پرستان
به خدا رسید بتوان به تضرع نهانی ۵

تو و زهد خرقه پوشان من و دیر درد نوشان
به تو حال ما نماند تو به حال ما نمانی ۶

بخدا که رشکم آید به رخش ز چشم خود هم
که نظر دریغ بماند ز چنان لطیف رویی ۷