خلاصه و رده‌بندی سنی
15+
شاعر در این شعر از عشق و شیفتگی خود به معشوق می‌گوید. او در یک شب به کوی معشوق می‌رود و چنان مجذوب زیبایی و بوی زلف معشوق می‌شود که مانند آب جوی، سر و پا گم می‌کند و ناخواسته به سمت او کشیده می‌شود.
این شعر حاوی مفاهیم عاشقانه و احساسی است که ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و تشبیهات پیچیده‌تر، درک آن را برای نوجوانان و بزرگسالان مناسب‌تر می‌کند.
غزل ۴۵۸ - شبی در کوی آن مه روی رفتم
شبی در کوی آن مه روی رفتم
سر و پا گم چو آب جوی رفتم ۱
نمی‌رفتم بلا شد بوی زلفش
خراب اندر پی آن بوی رفتم ۲
سر و پا گم چو آب جوی رفتم ۱
نمی‌رفتم بلا شد بوی زلفش
خراب اندر پی آن بوی رفتم ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۴۵۷ - چو نام تو در نامه‌ای دیده‌ام
گوهر بعدی:غزل ۴۵۹ - تا سوختن عشق ز پروانه به دیدم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
