غزل ۴۱۶ - ستمگری که دلم شاد نیست جز به غمش

ستمگری که دلم شاد نیست جز به غمش
به خامه راست نیاید شکایت ستمش ۱

اگر ز دست اجل چند که امان یابم
به خاک پاش که سر بر ندارم از قدمش ۲

هزار نامه نوشتم به خون دیده ولی
به این دیار نیامد کبوتر حرمش ۳

مباشری که به کنج فراق می نوشد
سفال باده نماید به چشم جام جمش ۴