خلاصه و رده‌بندی سنی
12+
در این متن، شاعر از درد و رنجی می‌گوید که تنها کسی که آن را تجربه کرده می‌تواند درک کند. او از دیگران می‌خواهد که از گلایه‌های فرد رنج‌دیده عیب‌گیری نکنند، چرا که بیان درد طبیعی است و حتی بزرگان نیز در صورت درد کشیدن، حق گله و شکایت دارند.
این متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و اخلاقی است که برای درک کامل آن، مخاطب نیاز به بلوغ فکری و تجربه‌ی زندگی دارد. سن 12 سال به بالا به‌دلیل شروع درک مفاهیم انتزاعی و احساسی مناسب به‌نظر می‌رسد.
غزل ۲۷۴ - ای آنکه ز دردت خبری نیست مکن عیب
ای آنکه ز دردت خبری نیست مکن عیب
گر سوخته‌ای از دل افگار بنالد
خسرو اگر از درد بنالد چه توان گفت
عیبی نتوان کرد که بیمار بنالد
گر سوخته‌ای از دل افگار بنالد
خسرو اگر از درد بنالد چه توان گفت
عیبی نتوان کرد که بیمار بنالد
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۲۷۳ - ساربان خیمه به صحرا زدوانیم عجب است
گوهر بعدی:غزل ۲۷۵ - سیلاب سرشک هجران توأم دوش
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
