خلاصه و رده‌بندی سنی
15+
شاعر بیان می‌کند که چشم‌هایش خانه‌ای برای خیال‌های او بوده‌اند و آرزو می‌کند عمر طولانی داشته باشد، هرچند آن خانه (چشم‌ها) از بین رفته‌اند.
متن دارای مفاهیم عاشقانه و فلسفی است که ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد. همچنین، درک عمیق‌تر از احساسات و تجربیات زندگی برای فهم کامل آن لازم است.
غزل ۲۱۷ - چشمم که بود خانهٔ خیل خیال تو
چشمم که بود خانهٔ خیل خیال تو
عمرت دراز باد که آن خانه آب برد
عمرت دراز باد که آن خانه آب برد
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:گزیدهٔ غزل ۲۱۶ - غزلی که درپایان تصنیف قران السعدین سروده است
گوهر بعدی:غزل ۲۱۸ - یاری دل ما به رایگان برد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
