خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
در این بیت، شاعر بیان می‌کند که عشق و محبت معشوق آن‌قدر عمیق و ارزشمند است که حتی فکر بازگشت به زندگی عادی و هوس‌های پیشین را نیز از سر بیرون می‌کند. معشوق به‌عنوان جان‌بخش توصیف شده، اما حتی او نیز نمی‌تواند آرزوی بازگشت به زندگی گذشته را در شاعر زنده کند.
متن دارای مفاهیم عرفانی و عاشقانه‌ای است که درک آن‌ها به بلوغ فکری و تجربه‌ی زندگی نیاز دارد. همچنین، ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر پیچیده یا ناملموس باشد.
غزل ۲۰۴ - تو خود بوسه دهی جان ولی نیارد گفت
تو خود بوسه دهی جان ولی نیارد گفت
که بازمردهٔ تو زندگی هوس را رد
که بازمردهٔ تو زندگی هوس را رد
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۲۰۳ - خوش آن ساعت که از وی بوسه خواهم
گوهر بعدی:غزل ۲۰۵ - بتم چو روی سوی خانهٔ کتاب آرد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
